Александр Сергеевич Пушкин.
Перевод стихотворения Кинжал на польский язык.

Do sztyletu

Lemnoski bożek ukuł ciebie
Dla nieśmiertelnej Nemezydy,
Wolności stróżu, mścicielu jej w potrzebie,
Ty ostatnia obrono od krzywdy i ohydy!

Gdy milczy grom Jowisza, gdy drzemie miecz zakonów,
Tyś wykonawcą klątwy, nadzieją leczysz straty;
Ty się ukrywasz w cieniu tronów
Pod złotym haftem dworskiej szaty.

Jak płomień z piekła, jak bogów błyskawica
Bije nieme twe ostrze w same oczy tyrana;
Spojrzy i zadrżą jego lica
Choć uczta huczy mu pijana.

Wszędzie go cios odszuka twój nieomylny
Na lądzie, morzu, w namiocie czy w kaplicy,
Za pewnym zamkiem, w orszaku straży pilnej,
Na łożu przy oblubienicy...

Cezara koń prze nurty Rubikona
Pod Rzym i w Rzymie prawo kona;
Ale powstała wnet Brutusa wolna dusza —
Sztylecie, szukasz krwi — i martwy tyran ściska
Nieczuły marmur Pompejusza.

Wyrodek rewolucji, pochlebca tłuszczy mściwej
Jadem zaprawia krwawe mowy;
Nad trupem wolności bez głowy
Nowy kat stanął obrzydliwy.

Apostoł to zniszczenia i silny swą ohydą
On piekłu nowe przeznacza ofiary —
Ale mu wyższy wyrok pomsty zesłał dary:
Ciebie z dziewicą Eumenidą.

Swobody męczenniku, młody wybrańcze spisku,
Zandzie, tyś padł na rusztowaniu:
Lecz cnoty promień w praw zaraniu
Zabłysnął na twym popielisku.

Cień twój tam stanął dla Niemców zagrzania
I na męczeńskiej twej mogile,
Zagładą grożąc carskiej sile,
Błyszczy twój sztylet bez nazwania. 

Кинжал

      Лемносский бог тебя сковал
      Для рук бессмертной Немезиды,
Свободы тайный страж, карающий кинжал,
Последний судия Позора и Обиды.

Где Зевса гром молчит, где дремлет меч Закона,
   Свершитель ты проклятий и надежд,
      Ты кроешься под сенью трона,
      Под блеском праздничных одежд.

   Как адский луч, как молния богов,
Немое лезвие злодею в очи блещет,
      И, озираясь, он трепещет,
         Среди своих пиров.

Везде его найдет удар нежданный твой:
На суше, на морях, во храме, под шатрами,
      За потаенными замками,
      На ложе сна, в семье родной.

Шумит под Кесарем заветный Рубикон,
Державный Рим упал, главой поник Закон;
      Но Брут восстал вольнолюбивый:
Ты Кесаря сразил - и, мертв, объемлет он
      Помпея мрамор горделивый.

Исчадье мятежей подъемлет злобный крик:
      Презренный, мрачный и кровавый,
      Над трупом Вольности безглавой
      Палач уродливый возник.

Апостол гибели, усталому Аиду
      Перстом он жертвы назначал,
      Но вышний суд ему послал
      Тебя и деву Эвмениду.

О юный праведник, избранник роковой,
      О Занд, твой век угас на плахе;
      Но добродетели святой
      Остался глас в казненном прахе.

В твоей Германии ты вечной тенью стал,
      Грозя бедой преступной силе -
      И на торжественной могиле
      Горит без надписи кинжал.

Последние стихотворения